news

2008/Mar/10

   ที่พี่ๆชาวสหกรณ์ไปที่บ้านอุมะจิน่ะ เป็นข่าวเชียวนะคับ

   

   ตามมาสิคับผมจะแปลแบบย่อๆให้ฟัง หนังสือพิมพ์โคจิของจังหวัดผม เขาลงข่าวเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ว่า คนไทย 23 คนน่ะ เข้าไปดูงานที่บ้านอุมะจิกัน เพราะว่าพี่มุของผมเค้าแปลหนังสือ แล้วพี่ๆพวกนี้ได้อ่าน ก็เลยอยากรู้วิธีการที่จะสร้างผลิตภัณฑ์ของท้องถิ่น เพื่อจะได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  ที่สหกรณ์นี่ลุงโตทานิเป็นคนออกมาต้อนรับ เล่าประสบการณ์ให้ฟังอย่างง่ายๆ พี่ๆคนไทยก็นั่งจดบันทึก ตั้งใจฟังกันใหญ่เลย  พอลุงพูดจบพี่ๆก็แย่งกันถามใหญ่  ลุงช่วยสอนหลักการตลาดหน่อย” “ทำไมคนถึงชอบใช้ผลิตภัณฑ์ของสหกรณ์ล่ะ  ลุงก็ตั้งใจตอบให้ทีละข้อ ต้องไม่ลืมว่าเราต้องเข้าใจความต้องการของลูกค้า กับต้องสู้ด้วยคุณภาพของสินค้า  เวลาสร้างกิจการ ช่วงที่สำคัญที่สุดคือช่วงเริ่มต้น หลังจากนั้นก็เป็นการถ่ายรูปและขอลายเซ็น ลุงโตทานิบอกว่า ไม่เคยถูกรุมล้อมขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย

   

   พี่โชจิแอบกระซิบมาทางอีเมล์ ว่าลุงของผมชอบใจใหญ่เลยคับ ได้แจกลายเซ็นขนาดนี้ ได้ถ่ายรูปเยอะขนาดนี้ แหม! ลุงคงรักคนไทยขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ

edit @ 10 Mar 2008 16:28:49 by เจ้าเอื๊อก

2007/May/09

อันนี้คุณโอโตชิส่งมาให้ดู นักข่าวญี่ปุ่นเขาสัมภาษณ์เอาจริงเอาจังกว่านักข่าวไทยจมเลยคับ

วันนั้นพี่มุเจอถามแล้วถามอีกตั้งเกือบสองชั่วโมงแน่ะ

(สำนักข่าวเคียวโด กรุงเทพฯ 9 มี.ค.) ประธานสหกรณ์การเกษตรหมู่บ้านอุมะจิ โมจิฟูมิ โตทานิ (อายุ 54 ปี) ผู้แปรรูปน้ำผลไม้ยูสุ ทำให้หมู่บ้านที่ประชากรเบาบางโด่งดัง และคณะไปเยือนประเทศไทย ข่าวที่ชาวอุมะจิไปเผยแพร่การ สร้างหมู่บ้าน ลงเป็นข่าวใหญ่ในหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ The Nation ว่าเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่เสริมสร้างพลัง หัวใจท้องถิ่น 

หมู่บ้านอุมะจิมีประชากรประมาณ 1,100 คน สหกรณ์การเกษตรของหมู่บ้านเริ่มผลิตเครื่องดื่มยูสุออกจำหน่ายในปี 1988 ใช้ชื่อหมู่บ้านในชื่อผลิตภัณฑ์ จนเป็นที่โด่งดัง มีรายชื่อลูกค้าอยู่ทั่วประเทศถึง 350,000 คน การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในครั้งนี้ ผู้แปลหนังสือเกี่ยวกับบ้านอุมะจิเป็นภาษาไทยเป็นผู้ประสานงาน

ประธานสหกรณ์โตทานิและคณะไปเยือนหมู่บ้านไทยในภาคกลางและภาคใต้ 3 แห่ง ตั้งแต่ปลายเดือนกุมภาพันธ์ ที่จังหวัดปราจีนบุรี ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกับชาวบ้านหลายสิบคนในหมู่บ้านที่ผลิตสมุนไพรเพื่อเป็นวัตถุดิบในการทำผลิตภัณฑ์ต่างๆ เช่น แชมพู เป็นต้น เราไม่เลียนแบบเมืองใหญ่ ขายความเป็นหมู่บ้าน เป็นยี่ห้อของเราเอง โตทานิเล่าประสบการณ์ มีการแลกเปลี่ยนความเห็นเกี่ยวกับการทำเกษตรอินทรีย์ด้วย เขากล่าวว่า สองประเทศมีความแตกต่างเรื่องสภาพแวดล้อม เช่น ระบบขนส่งสินค้า สิ่งสำคัญคือต้องปรับใช้ให้เหมาะกับประเทศของตัวเอง

(บรรยายภาพ: ที่ภาคกลางของประเทศไทย จังหวัดปราจีนบุรี ประธานสหกรณ์การเกษตรหมู่บ้านอุมะจิ จังหวัดโคจิ เรียนวิธีใช้สมุนไพรจากชาวบ้านในท้องถิ่น)

2007/May/09

ปิดท้ายด้วยบทความพี่ฮับนะคับ แกอุตส่าห์ตามไปคีรีวงด้วยกัน

เห็นคุณโอโตชิใส่ผ้าเตี่ยว คงช็อค ถึงขนาดเก็บมาเขียน!

Something in common

Residents of a Japanese village that re-invented itself pay a visit to one of Thailand's leading Otop communities

VASANA CHINVARAKORN 

The three men seem to instantly change into a trio of mischievous boys. Spotting a stream in the backyard of their home for the night, they hurriedly put on their bathing suits and jump in to laugh and splash about in the cool water.

Their behaviour unintentionally mimicks some of the posters used in Japan to advertise the place they come from: The small village of Umaji. If they were gulping down bottles of Gokkun, the famous citrus juice from their hometown, the picture would be complete.

To grow so naturally

In a village so tiny,

Gokkun Umajimura - The Gokkun of Umaji ...

The three Japanese men, Mochifumi Totani, Masahiko Otoshi and Shoji Kinoshita, seem to have retained the spirit of their childhoods just like Gokkun Bouya (Gokkun Boy), the promotional character who has helped catapult Umaji to unprecedented fame. They are, in fact, on an important mission, having been invited by the Japan Foundation and some Thai organisations to come to Thailand and share their experience of reviving a rural community. Their gambolling in the stream was out of character for men their age, yet at the same time perfectly fitting. After all, such spontaneous reactions to and appreciation of new environs illustrate what it means to be "rural". That quality, of spontaneity, adjustability, love of nature and people and a simple admiration of everything that comprises the Earth, cannot be emulated or faked. It can, however, be dangerously infectious.

... Let's give the freshness of the mountains to him,

Let's give the strength of the mountains to her,

Let's give the smile of Umaji to everyone ...

The three youthful men were to stay the night at the hamlet of Keereewong in Nakhon Si Thammarat, their final stop on a five day jaunt through Thailand. Despite their distance, Keereewong and Umaji have much in common, both topographically and historically. During his brief stay, Totani even raised with Aree Khunthon, his host at Keereewong, the possibility of the two villages becoming "brother and sister" communities. Both places - backwater settlements tucked away in remote valleys on Shikoku island and the south of Thailand - have seen hard times, and each in their own way has managed to survive and thrive. What they lack in resources and population they have made up for in the standards and dedication of their people - people who stubbornly and fiercely love their land and their rural way of life.

Totani's Umaji has turned crises into opportunities. The main cash crop from his village, a citrus fruit called yuzu, were once considered undesirable due to their unattractive and non-uniform shape and size (caused largely by being organically farmed, a method necessitated by the shortage of labour that is a common phenomenon in Japanese villages). After years of hard work, Totani, who was originally an "ordinary section head" of the Umaji Agricultural Cooperatives, finally succeeded in securing a large consumer base for Gokkun juice and other yuzu products. At present, his cooperatives make about three billion yen (820 million baht) every year from their line of yuzu products, which include juice, shoyu sauce, seasoning, bath products and organic compost.

And that's not the end of the story. The villagers of Umaji have since branched out into a myriad of tourism-related enterprises: A hot-spring resort, forest activities, an annual marathon (popular with both amateurs and professionals), a museum as well as a scenic train ride. Central to these developments is the successful association of the name "Umaji" with "ruralness" - something that has been lost but has become much desired in Japan's big cities.

The residents of Umaji, currently numbering 1,170, continue to withstand the attempts of the central government to consolidate small villages into bigger administrative units. In recent years, their number has even been increased by some educated city dwellers who have become disillusioned with urban living. According to a report in the newspaper Nikkei Business in January, 72 people moved to Umaji between 2000 and 2004.

While Umaji was once burdened by hostile markets, Keereewong had to endure a number of natural disasters including flash floods and droughts. When a severe flood killed a number of villagers in 1988 and tore down one-third of the community's houses, the state authority suggested the locals resettle elsewhere. Fortunately, the natives of Keereewong did not heed this advice. The village has since become renowned for its delicious fruit (especially its mangosteens, most of which are exported), pristine locale, cottage industries, homestay tourism and, last but not least, one of the country's first community-run banks. During the Thaksin Shinawatra administration, Keereewong was named one of the top four Otop (One Tambon One Product) villages in the country.

Coincidentally, Aree met with a colleague of Totani's, Umaji village headman Takashi Kamichi, a couple of years ago at a workshop on the philosophy of Otop that had been organised by some Japanese institutes in Thailand. After all, Thaksin is known to have taken the concept from Japan, where it is associated with the former governor of Oita prefecture, Morihiko Hiramatsu. The much-touted examples of rural entrepreneurship at Oita occurred around the same time as those at Umaji.

Despite their success, both Aree and Toutani's approaches to business have been rather unbusiness-like. In his best-selling book that has now been translated into Thai as Prasopkarn Yingyai Nai Mooban Lek Lek (Great Experiences in a Small Village), Otoshi, who is a writer, stresses the importance of the "sincere, personal relationships" between the villagers of Umaji and their urban customers. On several occasions, Otoshi writes, Totani has been willing to lose out on a deal or spend on something that appears superfluous or unnecessary in order to maintain the trust of those who consume his goods. Prasopkarn Yingyai tells numerous anecdotes about the "blunders" committed by Totani and his team - he did not hesitate, for example, to dump 18,000 bottles of Gokkun juice after discovering they did not have the "right" taste. What else could he do with drinks that have been "guaranteed by the village"?

The fact that Umaji's products have continued to sell well for the past 25 years is the best evidence available that Totani is doing something right.

Otoshi is clearly proud of Totani, the central figure, perhaps even hero, of his book (which is now in its eleventh print run in Japan). When asked to share his opinion of the 55-year-old Totani, Otoshi quickly responds "this guy has done sooo many mistakes!" which he follows with a wholehearted laugh while the target of his remark flashes a sheepish grin.

In Keereewong, Aree started one of Thailand's first manufacturing centres for naturally dyed fabric over 10 years ago, but she says she has no plans to expand. Aside from the occasional NGO-organised trade fair, the only place you can buy Keereewong products in person is in the village itself. The small fabric workshop receives hundreds of visitors every year who come to learn about how natural dyes are extracted from plants like sataw and the peel of mangosteens.

Despite the handsome income she gets from selling the beautiful pieces of cloth, Aree still considers herself first and foremost a chao suan (gardener). Occasionally she has to turn down large orders as too much work leads to pressure that she says limits creativity. The philosophy she applies to herself and the group of housewives who work for her is that "every morning you must be able to smile when you show up for work."

At any rate, the achievements of Umaji and Keereewong came about largely through the support of outsiders. Aree notes with gratitude how some NGOs, notably the Komol Kheemthong Foundation, stepped in to help her explore new ways of making an income during droughts. She still remembers the hardship of carrying plastic bags of water uphill to water the plants in her orchard.

The people of Umaji have similarly benefited from a crew of "cheerleaders" - among them media people like Otoshi, designers and of course the thousands of consumers in cities around Japan.

... Let's give the clear sky from the mountains to him,

Let's give the stars from the mountains to her,

Let's give the nature of Umaji to